Dette synet på ikkje-vald var viktig, både for Gandhis etiske og religiøse ståstad. Han var hindu og inspirert av tanken om ahimsa, som betyr å ikkje skade andre levande vesen. Denne ideen finst særleg i hinduismen og jainismen, men også i andre religionar. For Gandhi handla ikkje-vald om respekt for menneske, om at alt liv er heilagt og om å handle i tråd med samvitet, sjølv når det er vanskeleg. Å kjempe rettferdig handla derfor om å leve i samsvar med trua, ikkje berre om å vinne kampen.

Samtidig kan ein spørje: Er det alltid mogleg å møte urett utan å bruke makt? Og er det rett å krevje at menneske skal tole vald utan å forsvare seg?

Gandhi gjorde motstand mogleg for fleire ved å gjere det lett å delta. Ein trong ikkje våpen, berre vilje til å seie nei. Han oppmoda folk til å slutte å samarbeide så lenge det var urettferdige lover og ordningar.

Dette blir kalla sivil ulydnad, å bryte lover ope og medvite fordi ein meiner dei er urettferdige. Gandhi meinte at samvitet av og til må vege tyngre enn lova, fordi moralsk ansvar ikkje kan overlatast fullt og heilt til staten. Vi må følgje den religiøse trua vår.

Men denne strategien reiser også eit viktig spørsmål: Kven har lov til å bryte lover? Og kven skal bere konsekvensane viss staten slår tilbake?

Historia gir ingen eintydige svar på dette. Under andre verdskrigen vart nazismen nedkjempa med våpen. Mange meiner dette var nødvendig. Samtidig har vald også ført til nye former for urett.

Uansett kan vi seie at Gandhi utfordrar oss til å tenkje over ikkje berre kva vi kjempar for, men korleis.