Skredrisikoen blir bestemt av fleire faktorar:

Snøstruktur og metamorfose: Snøkrystallar blir endra kontinuerleg etter at dei har falle til bakken, gjennom prosessar som destruktiv metamorfose (der krystall blir brotne ned og blir rundare) og konstruktiv metamorfose (der krystall veks, ofte til kantkorn). Desse prosessane påverkar lagdelinga i snødekket og styrken på bindingane mellom laga.

Eit lag med svake bindingar under eit hardt flaklag kan skape ein ustabil situasjon som ei usynleg felle i snøen.

Skjerspenning og kohesjon: Skred oppstår når skjerspenninga, altså den krafta som trekkjer snøen nedover, blir større enn kohesjonen, altså snøens evne til å halde seg saman. 

Lag med låg kohesjon, som rimlag eller kantkorn, fungerer som glidesjikt. Når slike lag ligg under eit kompakt snøflak, kan heile flaket losne og gli ut, noko som er typisk for flakskred, som er den mest dødelege skredtypen.

Vassinnhald og porøsitet: Når snødekket blir metta med vatn, anten frå regn, smelting eller kapillær vasstransport, blir friksjonen redusert mellom snøkrystalla. Dette svekkjer strukturen og kan føre til våte laussnøskred eller sørpeskred, som ofte oppstår plutseleg og kan vere svært tunge og destruktive. Porøsiteten i snøen avgjer kor raskt vatnet blir drenert, og dermed kor raskt stabiliteten blir svekt.

Termisk gradient: Store temperaturforskjellar mellom bakken og overflata kallar vi ein høg termisk gradient. Dette fører til danning av kantkorn. Dette er store, kantete krystall med dårleg evne til å binde seg til omkringliggjande snø. Slike lag kan vere ekstremt svake og halde fram i vekevis, og utgjer ein skjult fare som kan utløysast av ein enkelt skiløpar.

Skredrisikoen er eit resultat av eit komplekst samspel mellom snøen sine eigenskapar og dei fem store jordsystema. 

Atmosfæren speler ei sentral rolle ved å styre temperatur, vind og nedbør, faktorar som direkte påverkar korleis snøen blir omdanna og kor stabil han er. Kraftig vind kan til dømes transportere snø og danne fokksnøflak i leområde, medan raske temperaturendringar kan føre til danning av svake lag som rim eller kantkorn. Nedbør, anten som snø eller regn, legg til ekstra vekt og fukt i snødekket, noko som kan destabilisere det ytterlegare.

Kryosfæren, som omfattar snø, is og tele, er sjølve grunnlaget for skredproblematikken. Endringar i strukturen til snøen over tid, anten gjennom naturleg metamorfose eller påverking frå vêr og temperatur, avgjer kor godt laga i snødekket bind seg til kvarandre. Når telen i bakken tiner, kan det også føre til at heile snøpakkar mistar feste og glir ut.

Hydrosfæren bidreg med vatn gjennom regn, snøsmelting og grunnvasstilførsel. Når vatn trengjer inn i snødekket, blir friksjonen redusert mellom snøkrystalla, og bindingane blir svekte. Dette kan føre til våte laussnøskred eller sørpeskred, som ofte oppstår plutseleg og med stor kraft, sjølv i slakt terreng.

Geosfæren, altså jordas faste overflate, avgjer kvar skred kan oppstå og korleis dei utviklar seg. Terrengform, helling, eksponering og overflatestruktur påverkar både sjansane for utløysing og skredbane og fart. Sørvende skråningar som blir varma raskare opp av sola, er ofte meir utsette for smelting og dermed auka skredfare.

Til slutt spelar biosfæren ein viktig, men ofte undervurdert rolle. Vegetasjon som tre, buskar og røter bidreg til å stabilisere snøen ved å forankre han til underlaget. I område der det ikkje er vegetasjon, anten naturleg eller som følgje av hogst eller utbygging, er fjellsidene meir utsette for skred. Menneskeleg aktivitet kan dermed både direkte og indirekte påverke skredrisikoen.